„Myślę, że dialog w dużym stopniu przewyższa tolerancję;chociaż nie bagatelizowałabym roli tolerancji, gdyż w różnych miejscach trzeba, żeby istniała, ponieważ przynajmniej ze względu na nią nie ma kłótni, nie ma walki.
Chiara Lubich (z przesłania w 1998 r.)
Celem dialogu osób wierzących z osobami bez odniesienia do jakiejkolwiek wiary jest współpraca w dążeniu do budowania braterstwa rodziny ludzkiej.
Już w latach ’40 wokół pierwszej wspólnoty Ruchu w Trydencie były osoby z różnych grup społecznych i kulturowych, także niewyznające żadnej religii, pociągnięte w rodzącym się ruchu wspólnotą dóbr na rzecz najbardziej potrzebujących.
Pod koniec lat ‘70, wraz z rozprzestrzenianiem się Ruchu, dojrzewa w nim otwarcie się na osoby niewyznające żadnej religii, agnostyków, obojętnych religijnie, ateistów, do tego stopnia, iż rozwija się właściwy dialog. W 1978 rodzi się międzynarodowe Centrum dialogu z osobami o przekonaniach niereligijnych. W 1992 ma miejsce w Centrum Mariapoli w Castelgandolfo (Rzym) pierwsze z odbywających się cyklicznie międzynarodowych spotkań.
Na czym polegaZ doświadczenia tych lat wyłaniają się niektóre punkty charakteryzujące dialog:
♦próbujemy ukazać pozytywne cechy każdego i odkryć wartości wspólne dla wszystkich;
♦każdy pozostaje wierny swojej tożsamości;
♦zobowiązujemy się razem do życia wspólnymi wartościami, takimi jak: solidarność, równość, pokój, braterstwo;
♦każdy próbuje podarować drugiemu z siebie to co najlepsze, w zadeklarowanej wierności własnym przekonaniom oraz przyjmuje innych, wiedząc, że każdy ma do podarowania bogactwa własnej kultury; w tym zaangażowaniu nie ma miejsca na prozelityzm: przekazujemy jakąś myśl, aby zbudować kontakt z drugą osobą, a nie żeby ją przekonać do swoich idei;
♦dialog opiera się na głębokim szacunku dla drugiej osoby i działaniu według własnego sumienia, za którym każdy konsekwentnie idzie;
♦budujemy przede wszystkim konkretnie, próbując wspólnie działać, w akcjach solidarności;
♦grupa nie zamyka się sama w sobie, ale zobowiązuje każdego ze swoich członków, jakakolwiek byłaby jego kultura, do pracy na rzecz odnowienia własnego otoczenia;
♦wspólnym celem jest tworzenie bardziej zjednoczonego świata, poprzez budowanie pomiędzy wierzącymi i niewierzącymi takiego braterstwa, które będzie świadectwem dla innych.
Grupy
Po różnych kongresach w Castelgandolfo powstały grupy dialogu we Włoszech, Europie i Ameryce Południowej.Niektóre grupy pogłębiają tematy interesujące wszystkich, np. „świeckość i wiara”, czy inne aktualne problemy. Inni, aby poszerzyć dialog, animują różnorodne inicjatywy społeczne i kulturalne, jeszcze inne angażują się w akcje na rzecz solidarności.
Akcje solidarności
Wspólnie promowane są różne inicjatywy społeczne w Europie Wschodniej (Chorwacja, Serbia, Albania), w Jerozolimie, w Ekwadorze, Kamerunie, Nigerii i Brazylii. Rodzą się także małe przedsiębiorstwa dla celów społecznych i inicjatywy na rzecz mieszkańców.
♦Centrum sanitarne w Jardim Margarida; akcja wspólnotowa. Historia lekarza specjalizującego się w zdrowiu publicznym w San Paolo i jego pracy na rzecz potrzebujących.
Wiadomości
„Dialog pomiędzy przyjaciółmi”: to gazetka tłumaczona na 5 języków, łączy 60 istniejących grup dialogu, pomagając w wymianie doświadczeń i refleksji.
Fakty z życia
Przedstawiamy niektóre doświadczenia, które przekazują tę nowość życia w codzienności
Kontakt
Sekretariat do spraw dialogu z osobami o przekonaniach niereligijnych
Via Frascati, 306
00040 Rocca di Papa (Roma) IT
tel. +39-06-9497488
fax +39-06-94790205
e-mail: info.centrodialogo@focolare.org
♦Codzienne doświadczenie pracy w więzieniu. Wicedyrektor jednego z więzień w Brazylii opowiada o swoim zaangażowaniu na rzecz dobra, proponując nową wizję więzienia.
♦Oświetlić drogę. Projekt solidarności – z Hiszpanii do Nigerii i z powrotem
Oczywiście dialog jest prawdziwy, jeśli pobudzany przez prawdziwą miłość. Miłość jest prawdziwa, jeśli jest bezinteresowna; w przeciwnym razie nie jest miłością. Jest egoizmem.
W takim przypadku byłby to dialog budowany bez miłości. Nie byłby to więc dialog, ale coś innego, np. prozelityzm.
Prozelityzm musi pozostać za tymi drzwiami, nie może go tu być, bo w przeciwnym wypadku nie jest to dialog. Dialog to znaczy kochać, podarowywać to, co mamy w głębi, z miłości do drugiej osoby, aby także otrzymać i ubogacić się”.
Dialog to jednak zupełnie inna rzecz: to wzajemne ubogacenie, wzajemna miłość, to poczucie bycia braćmi, jest to tworzenie powszechnego braterstwa już tutaj na ziemi.
