Strona główna

Historia

pt., 23/04/2010 - 17:35 — profetes


 
 

♦7 grudnia 1943 – Ten dzień przyjmuje się za początek Ruchu: jest to dzień, w którym Chiara Lubich, późniejsza założycielka i prezydent Focolari, w kaplicy kolegium kapucynów w Trydencie ofiaruje Bogu swoje życie. Była sama. Miała 23 lata. Nic nie zapowiadało tego, co miało się narodzić.
 
♦1944 – Dramat II wojny światowej udziela decydującej lekcji: "Wszystko upada, wszystko to marność nad marnościami. Tylko Bóg pozostaje". Bóg Miłość wdziera się w życie Chiary przemieniając je. Odkrycie jest natychmiast przekazane i podzielane przez inne dziewczęta, które staną się jej pierwszymi towarzyszkami. Do schronów zabierają tylko Ewangelię: słowa te rozświetlają się nowym światłem: znajdują w nich „jak” odpowiedzieć na tę miłość. W przykazaniu, które Jezus nazywa nowym i swoim: „miłujcie się wzajemnie, tak jak ja was umiłowałem”, odkrywają serce Ewangelii. Żyjąc nim radykalnie, doświadczają skoku jakościowego w życiu osobistym i wspólnotowym. W testamencie Jezusa „aby wszyscy stanowili jedno”, odnajdują cel swojego życia: przyczynić się do realizacji planu Boga wobec rodziny ludzkiej.
 
Doświadczenie „Boga Miłości” będzie iskrą inspirującą, z której narodzi się Ruch; miłość wzajemna jej tkanką duchową, „aby wszyscy stanowili jedno” jego celem. Są to niektóre podstawy nowego prądu duchowego: duchowości jedności, która z czasem okaże się coraz bardziej powszechna.
 
13 maja - Trydent zostaje doszczętnie zbombardowany. Dom Chiary Lubich jest poważnie uszkodzony. Podczas gdy rodzina chroni się w górach, Chiara decyduje się pozostać w mieście, by podtrzymać rodzący się Ruch. Wśród zgliszcz, obejmuje oszalałą z bólu kobietę, która rozpacza nad śmiercią czwórki swoich dzieci. Czuje się powołana do objęcia cierpienia ludzkości.
Wkrótce znajduje małe mieszkanie, gdzie zamieszka razem z kilkoma swoimi pierwszymi towarzyszkami. Będzie to pierwsze focolare. Zaczyna się wypełniać to, co parę lat wcześniej, w 1939 roku, przeczuła w Sanktuarium w Loreto: że jej powołanie będzie nowe w Kościele, na wzór rodziny z Nazaretu i że wiele osób pójdzie tą drogą.
Z powodu wojny rozszerza się ubóstwo, które obejmuje społeczność Trydentu. Ta pierwsza grupka dziewcząt dzieli się skromnymi dobrami z ubogimi z najbardziej opuszczonych dzielnic.
 
W pełnym wirze wojny pożywienie, ubrania i lekarstwa przybywają w niezwykłej obfitości. Doświadczają prawdziwości ewangelicznych słów: „Dawajcie a będzie wam dane”, „Proście a otrzymacie”. W krótkim czasie 500 osób zaangażuje się w tę cichą rewolucję. Rodzi się spontaniczna wspólnota dóbr materialnych i duchowych na wzór pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Celem jest pomóc rozwiązać społeczny problem miasta. Odkrywają Ewangelię z całą jej odnawiającą mocą. To doświadczenie wzbudza zainteresowanie kilku młodych marksistów: są to zwiastuny zaangażowania społecznego Ruchu i dialogu z osobami bez przekonań religijnych, które rozwiną się w dalszych latach.
 
♦1947 – Pierwsza aprobata Ruchu ze strony Kościoła: ówczesny arcybiskup Trydentu, Carlo De Ferrari, uznaje, iż "w tym jest palec Boży". Później, w 1962 roku nastąpi pierwsza aprobata papieska, a następna, dla dalszego rozwoju Ruchu, w 1990 roku.
 
♦1948 – Powojenne Włochy napotykają poważne problemy na drodze ku odbudowie moralnej i materialnej, kiedy to Chiara Lubich spotyka w Rzymie Igino Giordaniego, ojca czwórki dzieci, znanego człowieka kultury XX-wiecznych Włoch, posła, pisarza i dziennikarza, pioniera ekumenizmu. Przyczynił się on między innymi do wcielenia duchowości jedności w wymiarze społecznym oraz ekumenicznego rozwoju Ruchu. Pierwszy małżonek fokolarino, otworzył tę nową drogę świętości dla wielu osób żyjących w małżeństwie, którze staną się później animatorami Ruchu Nowych Rodzin.
 
♦1949 – Rozpoczyna się okres szczególnych łask. Chiara, wraz ze swoimi pierwszymi towarzyszkami i towarzyszami, na okres wypoczynku udaje się w góry trydenckie, do Tonadico di Primiero. Będzie to okres szczególnych łask duchowych, które rzucą również światło na podstawowe linie Ruchu.
Pasquale Foresi, młodzieniec z Livorno, uformowany w środowisku katolickim, odczuwający żywą potrzebą połączenia Ewangelii z życiem Kościoła, spotyka po raz pierwszy Chiarę Lubich w Trydencie w grudniu tegoż roku. Stanie się on pierwszym fokolarinem kapłanem, wyświęconym w 1954 roku. Jego wkład był decydujący między innymi dla rozwoju nauk teologicznych, narodzin wydawnictwa Città Nuova i powstania pierwszego miasteczka w Loppiano (Florencja) a także przy redagowaniu Statutów Ruchu. 

♦1949-60 – W niełatwym okresie powojennym, w którym z trudnością zabliźniają się wśród narodów europejskich rany zadane przez drugą wojnę światową, każdego lata w górach Trydentu, w północnych Włoszech, do pierwszej grupki rodzącego się Ruchu dołącza się coraz większa liczba młodzieży, rodzin, robotników, intelektualistów, polityków. Odwiedzają to miejsce osobistości ze świata polityki, jak premier Alcide De Gasperi. Tworzy się Mariapoli, ograniczony w czasie prototyp społeczeństwa odnowionego ewangeliczną miłością. Spotykają się Tyrolczycy i Włosi, Francuzi i Niemcy, wśród których topnieją nienawiść i urazy. Mariapoli powtarzają się do dnia dzisiejszego na pięciu kontynentach.
 
Na ich wzór powstaną w świecie „stałe Mariapoli”, miasteczka Ruchu (dziś już 35), różnie rozwinięte; pierwsze narodzi się w 1964 we Włoszech w Loppiano. Dzisiaj miasteczko liczy ponad 800 mieszkańców, 70 narodowości.
 
Nuta międzynarodowości zaczyna charakteryzować szybko rozprzestrzeniający się Ruch, początkowo w samych Włoszech, później, od 1952 w innych krajach europejskich i od 1958 na pozostałych kontynentach. W 1959 już ponad 10.000 osób dotarło do Fiera di Primiero w rejonie Trydentu. Reprezentują 27 narodowości z różnych kontynentów. Podczas tego Mariapoli, jak i później w 1960 we Fryburgu, Chiara Lubich, mówiąc do grup różnego pochodzenia o jedności narodów, przenosi na relacje pomiędzy narodami prawo miłości ewangelicznej i proponuje, by „kochać ojczyznę bliźniego jak własną”.
 

♦1954 – księża diecezjalni i zakonnicy różnych zgromadzeń, już od samego początku, w zetknięciu z duchowością jedności doświadczają nowej żywotności życia ewangelicznego. Powstaje „Liga”, do której należą zakonnicy i księża diecezjalni, którzy później utworzą dwie odrębne gałęzie Ruchu.
♦1956 – Sowiecka inwazja na Węgry. Wobec tego dramatu, papież Pius XII odczuwa potrzebę przywrócenia społeczeństwu Boga, aby w Nim ludzie odnaleźli źródło wolności i braterstwa. Chiara Lubich podchwytując to zaproszenie, apeluje by narodzili się „wolontariusze Boga”, którzy zaangażują się w odnowienie różnych środowisk społecznych. W ten sposób rodzą się w Ruchu „wolontariusze” i „wolontariuszki”, osoby różnych kategorii i zawodów, które będą głównymi animatorami Ruchu Nowej Ludzkości. 
 

♦1961 – W Europie podzielonej na obozy polityczne i religijne, rozpoczyna się ekumeniczne doświadczenie Ruchu, kiedy to w Darmstadt (Niemcy), Chiara Lubich spotyka się z kilkoma pastorami luterańskimi, pragnącymi poznać ponowne odkrycie Ewangelii przeżywane w Ruchu. Duchowość jedności rozszerzy się wśród luteranów, potem anglikanów, reformatów, prawosławnych i do dzisiejszego dnia wśród ponad 350 Kościołów i wspólnot chrześcijańskich, przyczyniając się do upadku uprzedzeń i odkrycia wspólnego dziedzictwa wiary. Z doświadczenia duchowej jedności w Chrystusie w życiu powszednim rodzi się dialog ludu, zaczyn pełnej, widzialnej jedności chrześcijan. 
 

♦1964 – Audiencja Chiary Lubich u Pawła VI i uznanie w Ruchu „Dzieła Bożego”. Już na początku lat 50-tych Chiara spotkała ówczesnego biskupa Giovanbattistę Montiniego, podczas gdy był substytutem w Sekretariacie Stanu w Watykanie. W kolejnych latach mnożą się okazje do spotkań z papieżami – najpierw z Pawłem VI, później z Janem Pawłem II: audiencje prywatne i publiczne, wystąpienia podczas międzynarodowych zjazdów Ruchu. 
 

♦1966 – W odpowiedzi na pragnienie wyrażone przez papieża Pawła VI podczas audiencji dla księży diecezjalnych należących do Ruchu, Chiara Lubich powołuje Ruch Parafialny. Już od początku lat 60-tych, duchowość jedności wcielana w życie przez księży, zakonników i świeckich we wspólnotach parafialnych, przyniosła im nową żywotność ewangeliczną.
 
♦1966-1988 – Ekumeniczna działalność Ruchu pogłębia się poprzez liczne spotkania, które odbyła Chiara Lubich z głowami innych Kościołów. W Londynie w 1966 przyjmuje ją arcybiskup Canterbury dr. Michael Ramsey, Prymas Wspólnoty Anglikańskiej, który zachęca do szerzenia duchowości Focolari w Kościele anglikańskim. Podobnie jego następcy: Coggan, Runcie, Carey, Williams. W 1967 w Istambule spotyka Ekumenicznego Patriarchę Konstantynopola Atenagorasa I. W latach 1967 - 72 odbyła 8 podróży do Istambułu z 24 audiencjami u Patriarchy. Kolejno spotykała również jego następców: Dymitriusza I i Bartłomieja I. Kościoły anglikańskie i prawosławne honorują ją licznymi odznaczeniami. W 1988 od Kościołów reformy otrzymuje "Pax Augustana", Nagrodę miasta Augsburga (Niemcy). Laudację głosi biskup luterański Johannes Hanselmann, ówczesny przewodniczący Światowej Federacji Luterańskiej. Od początków lat 60-tych nawiązuje przyjaźń z bratem Rogerem Schutzem, przełożonym Taizé.
 
♦1967-1984 – Rodzi się Ruch Gen (generazione nuova- nowe pokolenie) – Na rok przed wybuchem w świecie kontestacji młodzieżowej, Chiara Lubich proponuje młodym, którzy od samego początku podzielali ideał jedności, by podarowali go swoim rówieśnikom zaświadczając, że w Ewangelii znajduje się manifest najpotężniejszej rewolucji społecznej. Geny od 1984 roku będą animatorami ruchu o szerokim zasięgu ‘Młodzi dla zjednoczonego świata’.
♦1967 – Chiara Lubich zakłada Ruch Nowych Rodzin: radykalne przeżywanie duchowości jedności ożywia miłość wśród różnych członków rodziny. W świecie, który zapomniał o wielkich wartościach i jest świadkiem rozpadu „podstawowej komórki społecznej”, świadectwo rodzin idących „pod prąd”, solidarnych i otwartych, jest zaczynem społeczeństwa zaangażowanego w wymiarze społecznym, zarówno religijnym jak i politycznym.
♦1970 - Rodzi się trzecie pokolenie Focolari, Gen 3. Już od samych początków również dzieci (od 9 do 17 roku życia) przyjęły duchowość Ruchu. Od 1984, animują szeroki Ruch ‘Młodzi dla jedności’.
♦1972 – Również małe dzieci, Gen 4 (od 4 do 8 lat) żyją radykalnie Ewangelią. Mentalność ewangeliczna gen 4 często porusza serca dorosłych. Poprzez scenki i różne inicjatywy, ale przede wszystkim poprzez własne świadectwo, potrafią przekazywać ewangeliczny ideał swoim rówieśnikom.
 
♦1977 – Rozpoczynają się doroczne międzynarodowe spotkania “biskupów przyjaciół Ruchu Focolari” zainicjowane przez biskupa Akwizgranu (Niemcy) ks. Klausa Hemmerle, dla pogłębiania duchowości jedności i doświadczania wśród biskupów “efektywnej i afektywnej” kolegialności.W ten sposób kształtuje się gałąź biskupów duchowo związana z Ruchem, która uzyska papieską aprobatę w 1998. Od 1982 za sugestią papieża Jana Pawła II doświadczenie to otwiera się również na biskupów innych Kościołów chrześcijańskich.  
 

 ♦1977-1981 – Rozpoczyna się międzyreligijny dialog Ruchu: w 1977 w Londynie zostaje przyznana Chiarze Lubich Nagroda Templetona za rozwój religii. W Guildhall, w Pałacu Lambeth, gdzie poproszono Chiarę o przedstawienie jej duchowego doświadczenia bardzo żywe jest zainteresowanie ze strony obecnych tam przedstawicieli społeczności żydowskiej, muzułmańskiej, hinduskiej i sikhów. Chiara widzi w tym znak, aby otworzyć ten nowy rozdział w historii Ruchu.
 
Pierwsze kontakty z buddystami: Chiara Lubich spotyka się w 1979 roku z Nikkyo Niwano z Japonii przewodniczącym i założycielem dużego, świeckiego ruchu buddyjskiego - Rissho Kosei-kai, obejmującego 6 i pół miliona osób – jednego z inicjatorów Światowej Konferencji Religii dla Pokoju (WCRP). W 1981 zaprasza on Chiarę, aby opowiedziała o swoim doświadczeniu chrześcijańskim w świątyni buddyjskiej w Tokio wobec 12.000 członków Ruchu buddyjskiego. Pogłębia się wzajemna znajomość i rozpoczyna współpraca, która rozwinie się również na polu humanitarnym i na rzecz pokoju.
 
Rozpoczyna się nowy etap dialogu z osobami bez przekonań religijnych. Do tej pory był on prowadzony przez członków Ruchu szczególnie z osobami o ideologii marksistowskiej. Rodzi się Centrum dialogu z osobami bez przekonań religijnych. Dialog ten rozszerzy się na pięciu kontynentach również na osoby o innych przekonaniach. 
 

♦1980-2005 – Rozpoczynają się wielkie międzynarodowe spotkania powtarzające się regularnie, a rozpowszechniane na pięciu kontynentach poprzez transmisje satelitarne, takie jak “Genfest” dla młodych (pierwsze sięgają roku 1973 i 74 w Loppiano i 1975 w Rzymie), “Familyfest” dla rodzin, “Superkongresy” dla dzieci, które ukazują w wymiarze światowym istnienie jednego ludu.
 
♦1984 – 19 sierpnia Jan Paweł II odwiedza Centrum Mariapoli w Rocca di Papa. Przy tej okazji Papież uznaje w charyzmacie Chiary Lubich wyraz “radykalizmu miłości”, a w Ruchu - linie Kościoła posoborowego, otwartego na dialogi.
 
♦1989 – Podczas gdy w Europie upadają mury dzielące dwa bloki, zachodni i wschodni Chiara Lubich zachęca by pokonać logikę "zwycięzców i zwyciężonych", angażując się wspólne w zachowanie najbardziej autentycznych wartości ludzkich takich jak solidarność, sprawiedliwość społeczna i równość. Wartości te leżą u podstaw rozwijającego się w Ruchu dialogu z chrześcijanami i osobami bez określonego odniesienia religijnego. I właśnie w instytucji Europy wschodniej, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 1996 roku zostanie przyznany Chiarze Lubich - jako pierwsze oficjalne odznaczenie za wpływ Ruchu na społeczeństwo - doktorat honoris causa w dziedzinie nauk społecznych.
 
♦1990 – 2005 – W trwającym procesie epokowych zmian, podczas gdy głęboki kryzys kulturowy dotyka nie tylko Zachodu, z duchowości jedności rodzą się pierwsze idee, które przyczyniają się do otwarcia dróg ku odnowionej kulturze. Myślenie to wyłania się ze Szkoły Abbà, interdyscyplinarnego Centrum nauk, które to Chiara Lubich inauguruje przy współudziale teologa, biskupa Akwizgranu Klausa Hemmerle i profesorów i specjalistów w dziedzinach teologicznych i świeckich: od teologii, filozofii, psychologii i socjologii, po ekumenizm, nauki polityczne i ekonomię, prawo, matematykę, nauki przyrodnicze i komunikację społeczną. Już od początków Ruchu Chiara przeczuwała, że charyzmat jedności oświeci również inne dziedziny. Nowy rozwój następuje od 1999 roku, gdy dla każdej dziedziny powstają międzynarodowe komisje organizujące kongresy, kursy formacyjne, publikacje.
 
♦1991 – 1999 – Dramat ludności żyjącej w krańcowym ubóstwie uwidacznia się szczególnie podczas podróży Chiary Lubich do Brazylii, gdzie lansuje ona projekt Ekonomii Komunii, który angażuje obecnie setki przedsiębiorstw. Różni ekonomiści widzą w nim prodromy nowej teorii i praktyki ekonomicznej. Wiele kongresów krajowych i międzynarodowych, prac magisterskich (około 200) oraz debat pogłębia tematykę tego nowatorskiego projektu ekonomicznego. W 1999 roku Chiara Lubich, podczas międzynarodowej Konferencji organizowanej w Sztrasburgu przez Radę Europy w 50-tą rocznicę jej powstania, prezentuje kulturalną wizję Ekonomii Komunii jako propozycję uleczenia nierówności ekonomicznych.
Już od końca lat 50-tych, wraz z pierwszą podróżą trzech najdawniejszych towarzyszy Chiary Lubich do Ameryki Łacińskiej i z rozprzestrzenianiem się Ruchu na całym kontynencie latynoamerykańskim, jak również później w Afryce i w Azji, mnożą się liczne dzieła stymulujące samorozwój i wyzwolenie społeczne tamtejszej ludności.
♦1996 – Spotkanie w Neapolu z grupą polityków włoskich cierpiących z powodu głębokich przemian politycznych zachodzących w kraju, wyznacza nowe zaangażowanie polityczne, zapoczątkowane w latach 50-tych przez Igino Giordaniego, deputowanego do parlamentu włoskiego. Chiara Lubich inicjuje Ruch Polityków dla Jedności otwarty na osoby pochodzące z różnych opcji politycznych. Inspiruje się braterstwem jako kategorią polityczną skierowaną na zachowanie autentycznych wartości w perspektywie dobra wspólnego. Inicjatywa rozwija się w różnych krajach, szczególnie w Europie i Ameryce Łacińskiej.
 
♦1996–2003 – Zaangażowanie Ruchu w “budowanie mostów pomiędzy osobami, pokoleniami, kategoriami społecznymi i narodami, w czasie gdy różnice etniczne i religijne często prowadzą do drastycznych konfliktów” jest motywem licznych odznaczeń, wśród nich Nagrody za Wychowanie dla Pokoju przyznanej Chiarze Lubich w 1996 roku przez UNESCO w Paryżu, Nagrody Praw Człowieka przyznanej jej - wraz z innymi osobistościami - w 1998 przez Radę Europy w Sztrasburgu, jak również licznych honorowych obywatelstw miast, np. Rzymu, Florencji, Mediolanu, Turynu, Genui i Palermo. 
 

♦1997-2005 – W trwającym obecnie światowym przeobrażaniu się społeczeństwa w coraz bardziej wielokulturowe i wieloreligijne, dialog międzyreligijny podlega dalszemu rozwojowi. W styczniu 1997 Chiara Lubich zostaje poproszona o przekazanie swojego doświadczenia duchowego ośmiuset mnichom i mniszkom buddyjskim w Tajlandii; w maju trzem tysiącom muzułmanów afroamerykańskich, w meczecie nowojorskiego Harlemu. W kwietniu 1998 roku spotyka się ze wspólnotą żydowską Argentyny. W roku 2001 i 2003 będzie w Indiach, na zaproszenie hinduskich środowisk akademickich Bombaju i ruchów gandyjskich z Tamil Nadu, które przyznają jej Nagrodę “Obrońca pokoju”. W 2002 w Asyżu, podczas Światowego Dnia Pokoju pod przewodnictwem Jana Pawła II, zabierze głos jako przedstawiciel Kościoła Katolickiego wraz z prof. Andreą Riccardim, założycielem Wspólnoty Św. Idziego, w obecności liderów głównych religii świata. Ruch organizuje sympozja z hinduistami (w 2002 i 2004 r.), z buddystami (2004 r.), z muzułmanami (2005 r.) i z żydami (2005 r.), które wyznaczają pogłębienie wzajemnej znajomości pod względem duchowym i doktrynalnym, a także zacieśniają więzy braterskie. 
 

 ♦1997-2003 – Wzrasta w świecie ekumenicznym zapotrzebowanie na duchowość, by dać nowy impuls na drodze ku pełnej jedności Kościołów chrześcijańskich. Duchowość jedności, podzielana od ponad 40 lat przez członków nie tylko Kościoła Katolickiego, ale także na różne sposoby przez chrześcijan z ponad 350 Kościołów i wspólnot kościelnych, jest coraz bardziej rozpoznawana, na różnych poziomach, jako duchowość ekumeniczna. W 1997 roku Chiara Lubich zostaje poproszona o przedstawienie jej podczas otwarcia Drugiego Zgromadzenia Ekumenicznego w Grazu (Austria), liczącego ponad 10.000 uczestników, a zorganizowanego Radę Konferencji Episkopatów Europy (CCEE) i Radę Konferencji Kościołów Europejskich (KEK), w obecności Patriarchy Moskwy i Wszechrusi Aleksego II, prymasa anglikańskiego Dr. Careya i katolikosa Kościoła armeńskiego Karekina I. W kolejnych latach Chiara zapraszana będzie, by przemawiać w miejscach symbolicznych dla świata ewangelicko-luterańskiego i reformowanego w Berlinie, Augsburgu, Zurychu i Genewie. Już w roku 1967, w 1982 i później w 2002 Chiara Lubich jest proszona o przedstawienie w Genewie duchowości i celów Ruchu przed Ekumeniczną Radą Kościołów. 
 

♦1998–2004 – Wobec coraz większego zeświecczenia społeczeństw zachodnich, w wigilię Zesłania Ducha Świętego ’98, na pierwszym wielkim spotkaniu ruchów kościelnych i nowych wspólnot na placu Świętego Piotra, Jan Paweł II określił ich miejsce w Kościele, uznając je za “znaczący wyraz aspektu charyzmatycznego Kościoła” określonego przez niego jako współistotny obok aspektu instytucjonalnego. Dostrzegł działającą w tych nowych organizacjach kościelnych odpowiedź Ducha na postępujący proces zeświecczenia. Poprosił je o dojrzałe owoce komunii i zaangażowania. Zabierając głos obok innych trzech założycieli, Chiara Lubich zapewniła Ojca Świętego o zaangażowaniu „z całych naszych sił” w realizację tej komunii pomiędzy ruchami.
Od tamtej pory rozpoczęło się wspólne podążanie ku braterstwu i komunii wielu ruchów i wspólnot na świecie. Od roku 1999 komunia ta rozszerzy się również na ruchy ewangelicko-luterańskie, a od 2004 na ruchy i stowarzyszenia anglikańskie i prawosławne.
Ówczesny kardynał Joseph Ratzinger, podczas kongresu poprzedzającego wielkie spotkanie z papieżem, przedstawił ważne studium teologiczne na temat ruchów w Kościele.Między innymi rozpoznał w nich działanie Ducha Świętego, który „nieustannie wzbudza nowości chrześcijaństwa” i podkreślił ich szczególny związek z powszechnym ministerium papieskim, gdyż jako ruchy i nowe wspólnoty są powołane „by zanosić Ewangelię na krańce świata”. 
 

♦2004 – Otwiera się nowa karta dla Europy: początek zjednoczenia pomiędzy wschodem i zachodem Europy wraz z wejściem do Unii Europejskiej pierwszych krajów z Europy Środkowo-Wschodniej. W tym samym czasie Chiara jest pośród propagatorów pierwszego zgromadzenia „Razem dla Europy”, które odbędzie się 8 maja w Pałacu Sportu w Stuttgarcie (Niemcy), łącząc poprzez satelity 160 spotkań odbywających się równocześnie w innych europejskich miastach. Celem jest nadanie duszy procesowi zjednoczenia kontynentu. Ruch Focolari jest jednym z głównych organizatorów tego spotkania. Zaangażowanych jest ponad 150 ruchów i nowych wspólnot katolickich, ewangelicko-luterańskich, reformowanych, prawosławnych i anglikańskich. Kolejne spotkanie ma miejsce również w Stuttgarcie, w maju 2007 roku.
 
♦2005 – Podczas gdy w świecie coraz żywsza staje się dyskusja na temat wartości życia i rodziny, Familyfest 2005, wielkie międzynarodowe spotkanie mające miejsce w Rzymie i równocześnie w ponad dwustu miastach na świecie, przekazał – także poprzez anteny satelitarne i Internet – obraz rodziny odnowionej od wewnątrz i otwartej na społeczeństwo.