Strona główna

Chiara Lubich profil historyczny

sob., 24/04/2010 - 10:48 — Redakcja
•1920 – Chiara Lubich przychodzi na świat 22 stycznia w Trydencie (północne Włochy).

 Ochrzczona jest imieniem Sylwia, ale później przyjmie imię Chiara (Klara), po tym jak zafascynuje ją radykalizm ewangeliczny Klary z Asyżu. Jest druga z czwórki rodzeństwa. Matka jest głęboko wierząca. Ojciec typograf jest socjalistą. Brat Gino będzie w szeregach partyzantki i później jako dziennikarz w komunistycznej gazecie “l’Unità”. W okresie faszyzmu rodzina żyje w warunkach ubóstwa. By zarobić na naukę, już w wieku dorastania Chiara udziela korepetycji. 
•1938 – Poszukiwanie prawdy – jako dyplomowana nauczycielka klas początkowych uczy w Castello i w Livo, wioskach w Val di Sole (prowincja Trydentu) i potem w samym Trydencie. Z pasją poszukuje prawdy i rozpoczyna studia filozoficzne na Uniwersytecie Weneckim. Wkrótce będzie musiała je przerwać z powodu trudności wojennych, a także by poświęcić się całkowicie rodzącemu się Ruchowi. Jej poszukiwanie prawdy znajdzie swoją odpowiedź w Jezusie, Drodze, Prawdzie i Życiu.
 
♦1939 – Pierwsza intuicja dotycząca własnej drogi – uczestnicząc w kursie dla młodzieży z Akcji Katolickiej, odwiedza sanktuarium maryjne w Loreto i tam przeczuwa swoje powołanie: wspólnota na wzór rodziny z Nazaretu. Będzie to “focolare”: mała wspólnota świeckich, kobiet i mężczyzn, żyjących w dziewictwie oraz w małżeństwie, wszystkich poświęconych Bogu zgodnie ze swoim stanem, powołanych do duchowego rodzenia obecności Jezusa, obiecanej przez Niego, gdy „dwaj albo trzej są zjednoczeni w Jego imię”. Focolare będzie sercem całego Ruchu, który się później rozwinie. Jest to nowe powołanie otwierające się w Kościele.
 
♦7 grudnia 1943 – data wyznaczająca narodziny Ruchu Focolari. Jest to dzień, w którym Chiara podarowuje swoje życie Bogu poprzez ślub czystości. Była sama. Miała 23 lata. Nic nie zapowiadało tego, co miało się narodzić.
 
♦1944 –Dramat II wojny światowej udziela decydującej lekcji: "Wszystko upada, wszystko to marność nad marnościami. Tylko Bóg zostaje". Bóg Miłość wdziera się w życie Chiary przemieniając je. Odkrycie natychmiast przekazane i dzielone przez inne dziewczęta, które staną się jej pierwszymi towarzyszkami. Do schronów zabierają tylko Ewangelię: słowa te rozświetlają się nowym światłem: znajdują w nich to „jak” odpowiedzieć na tę miłość. W przykazaniu, które Jezus nazywa nowym i swoim: „miłujcie się wzajemnie, tak jak ja was umiłowałem”, odkryją serce Ewangelii. Żyjąc nim radykalnie, doświadczają skoku jakościowego w życiu osobistym i wspólnotowym. W testamencie Jezusa „aby wszyscy stanowili jedno”, odnajdują cel swojego życia: przyczynić się do realizacji planu Boga wobec rodziny ludzkiej.
Doświadczenie „Boga Miłości” będzie iskrą inspirującą, z której narodzi się Ruch; miłość wzajemna jej tkanką duchową, „aby wszyscy stanowili jedno” jego celem. Są to niektóre podstawy nowego prądu duchowego: duchowości jedności, która z czasem okaże się coraz bardziej powszechna.
13 maja - Trydent zostaje doszczętnie zbombardowany. Dom Chiary Lubich jest poważnie uszkodzony. Podczas gdy rodzina chroni się w górach, Chiara decyduje się pozostać w mieście, by podtrzymać rodzący się Ruch. Wśród zgliszcz, obejmuje oszalałą z bólu kobietę, która rozpacza nad śmiercią czwórki swoich dzieci. Czuje się powołana do objęcia cierpienia ludzkości.
Wraz ze swoimi pierwszymi towarzyszkami znajduje małe mieszkanie, przy piazza Cappuccini. Jest to pierwsze focolare. Zaczyna się wypełniać to, co parę lat wcześniej, w 1939 roku, przeczuła w Sanktuarium w Loreto. Pierwsze focolare męskie zostanie otwarte w roku 1948.
W najbardziej zniszczonych dzielnicach miasta z powodu wojny szerzy się ubóstwo. Ta pierwsza grupka dziewcząt dzieli się skromnymi dobrami, które posiada z ubogimi z najbardziej opuszczonych dzielnic.
W pełnym wirze wojny pożywienie, ubrania i lekarstwa przybywają w niezwykłej obfitości. Doświadczają prawdziwości ewangelicznych słów: „Dawajcie a będzie wam dane”, „Proście a otrzymacie”. W krótkim czasie aż 500 osób zaangażuje się w tę cichą rewolucję. Rodzi się spontanicznie wspólnota dóbr materialnych i duchowych na wzór pierwszych wspólnot chrześcijańskich.
Celem jest pomóc rozwiązać społeczny problem miasta. Odkrywają Ewangelię z całą jej odnawiającą mocą. To doświadczenie wzbudza zainteresowanie kilku młodych marksistów: są to zwiastuny zaangażowania społecznego Ruchu i dialogu z osobami bez przekonań religijnych, które rozwiną się w dalszych latach.
 
♦1947 – Pierwsza aprobata Ruchu ze strony Kościoła: ówczesny arcybiskup Trydentu Carlo De Ferrari przyznaje: „w tym jest palec Boży".
 
♦1948 – Sytuacja powojennych Włoch i spotkanie z Igino Giordanim. Ciężar problemów kraju, starającego się podźwignąć moralnie i materialnie, objawia się Chiarze jeszcze wyraźniej, kiedy spotyka na Montecitiorio w Rzymie Igino Giordaniego, posła, pisarza i dziennikarza, pioniera ekumenizmu, ojca czwórki dzieci. Giordani miał między innymi ważny udział w Ruchu we wcieleniu w wymiarze społecznym duchowości jedności oraz w rozwoju ekumenizmu. Pierwszy małżonek fokolarino, otworzył tę nową drogę do świętości dla wielu osób żyjących w małżeństwie, które staną się później animatorami Ruchu Nowych Rodzin. Obecnie toczy się jego proces beatyfikacyjny.
 
♦1949 – Rozpoczyna się okres szczególnych łask. Chiara, wraz ze swoimi pierwszymi towarzyszkami i towarzyszami, udaje się na okres wypoczynku w góry trydenckie, do Tonadico di Primiero (północne Włochy). Przeżyje tam mocne doświadczenie duchowe, które rzuci również światło na podstawowe linie Ruchu. 
Pasquale Foresi, młodzieniec z Livorno, uformowany w środowisku katolickim, odczuwający żywą potrzebą połączenia Ewangelii z życiem Kościoła, spotyka po raz pierwszy Chiarę Lubich w Trydencie w grudniu owego roku. Stanie się on pierwszym fokolarinem kapłanem, wyświęconym w 1954 roku. Jego wkład był decydujący, między innymi, dla rozwoju nauk teologicznych, narodzin wydawnictwa Città Nuova i powstania pierwszego miasteczka w Loppiano (Florencja) a także przy redagowaniu Statutów Ruchu.
 
Powstają pierwsze wspólnoty we Włoszech, a Chiara przenosi się do Rzymu.
 
♦1949-60 – W ciężkim okresie powojennym, w którym z trudnością zabliźniają się wśród narodów europejskich rany zadane przez drugą wojnę światową,każdego lata w górach Trydentu, w północnych Włoszech, do pierwszej grupki rodzącego się Ruchu dołącza się coraz większa liczba młodzieży, rodzin, robotników, intelektualistów, polityków. Formuje się Mariapoli (miasto Maryi): ograniczony w czasie prototyp społeczeństwa odnowionego ewangeliczną miłością. Spotykają się Tyrolczycy i Włosi, Francuzi i Niemcy, wśród których topnieją nienawiść i urazy, pozostałości powojenne. Odwiedzają to miejsce osobistości ze świata polityki, jak premier Alcide De Gasperi, posłowie i senatorowie.
 
Nuta międzynarodowości zaczyna charakteryzować szybko rozprzestrzeniający się Ruch, początkowo w samych Włoszech, później, od 1952 w innych krajach europejskich i od 1958 na pozostałych kontynentach. W 1959 już ponad 10.000 osób dotarło do Fiera di Primiero w rejonie Trydentu. Reprezentują 27 narodowości, nie tylko europejskich, ale również z innych kontynentów np. z Brazylii i Tajwanu.. Podczas tego Mariapoli, jak i później w 1960 we Fryburgu, Chiara Lubich, mówiąc do grup różnego pochodzenia o jedności narodów, przenosi na relacje pomiędzy narodami prawo miłości ewangelicznej i proponuje, by „kochać ojczyznę bliźniego jak własną”.
 
Mariapoli powtarzają się do dnia dzisiejszego na pięciu kontynentach.
Na ich wzór powstaną w świecie miasteczka Ruchu, „stałe Mariapoli”. Obecnie jest ich już 35, różnie rozwiniętych, niektóre dopiero powstałe. Pierwsze i najbardziej rozwinięte rodzi się w 1964 we Włoszech w Loppiano (okolice Florencji). Dzisiaj to miasteczko liczy ponad 800 mieszkańców, 70 narodowości. Kolejne na Tagaytay, na Filipinach powstanie w 1967.
 
♦1956 – Rodzi się pierwszy numer wydawanej techniką powielaczową gazety Città Nuova, by utrzymywać w kontakcie tych wszystkich, którzy zostali „zarażeni” tym nowym życiem ewangelicznym.
 
♦1954 – księża diecezjalni i zakonnicy różnych zgromadzeń, już od samego początku, w zetknięciu z duchowością jedności doświadczają nowej żywotności życia ewangelicznego. Powstaje „Liga”, do której należą zakonnicy i księża diecezjalni, którzy później utworzą dwie odrębne gałęzie Ruchu, animujące począwszy od lat 70-tych dwa oddzielne ruchy o szerokim zasięgu, odpowiednio: Ruch zakonników i Ruch księży.
♦1956 – Sowiecka inwazja na Węgry: rodzą się „wolontariusze Boga”. Wobec tego dramatu, papież Pius XII odczuwa potrzebę przywrócenia społeczeństwu Boga, aby w Nim ludzie odnaleźli źródło wolności i braterstwa. Chiara Lubich podchwytując to zaproszenie, apeluje by narodzili się „wolontariusze Boga”, którzy zaangażują się w odnowienie różnych środowisk społecznych. W ten sposób rodzą się w Ruchu „wolontariusze” i „wolontariuszki”, osoby różnych kategorii i zawodów, którzy będą głównymi animatorami Ruchu Nowej Ludzkości.
♦1959 – Zostaje wydana książka „Rozważania” Chiary Lubich, pierwszy zalążek wydawnictwa Città Nuova.
 
♦1961 – W Europie podzielonej na obozy polityczne i religijne, rozpoczyna się ekumeniczne doświadczenie Ruchu, kiedy to w Darmstadt (Niemcy), Chiara Lubich spotyka się z kilkoma pastorami luterańskimi, pragnącymi poznać ponowne odkrycie Ewangelii przeżywane w Ruchu. Duchowość jedności rozszerzy się wśród luteranów, potem anglikanów, reformatów, prawosławnych i do dzisiejszego dnia wśród ponad 350 Kościołów i wspólnot chrześcijańskich, przyczyniając się do upadku uprzedzeń i odkrycia wspólnego dziedzictwa wiary. Z doświadczenia duchowej jedności w Chrystusie w życiu powszednim, rodzi się dialog ludu, zaczyn pełnej, widzialnej jedności chrześcijan. W Rzymie powstaje Centro Uno, centrum poświęcone działalności ekumenicznej. W 1968 Chiara inauguruje w Ottmaring w Niemczech pierwsze ekumeniczne Centrum życia.
 
Pierwsza audiencja papieska 

♦1964 – Pierwsza audiencja papieska: Paweł VI przyjmuje Chiarę Lubich i uznaje w Ruchu „Dzieło Boże”.Już na początku lat 50-tych Chiara spotkała ówczesnego biskupa Giovanbattistę Montiniego, podczas gdy był substytutem w Sekretariacie Stanu w Watykanie. W kolejnych latach mnożą się okazje do spotkań z papieżami – najpierw z Pawłem VI, później z Janem Pawłem II: audiencje prywatne i publiczne, wystąpienia podczas międzynarodowych zjazdów Ruchu dla rodzin, młodzieży, księży, osób zaangażowanych w różnych środowiskach społeczeństwa. 

♦1984 – 19 sierpnia Jan Paweł II odwiedza Centrum Mariapoli Ruchu w Rocca di Papa. Przy tej okazji Papież rozpoznaje w charyzmacie Chiary Lubich wyraz “radykalizmu miłości”, a w Ruchu - linie Kościoła posoborowego, otwartego na dialogi.  

♦1985 – Audiencja u Jana Pawła II: prezydentem Ruchu będzie zawsze kobieta. Na krótko przed ostatecznym zatwierdzeniem statutów, 23 września 1985 Chiara udaje się do Papieża, by zaaprobował definitywną wersję. Z niepewnością pyta, co myśli on o propozycji, aby prezydentem Dzieła Maryi była także w przyszłości kobieta. „Dlaczego nie, jak najbardziej!- odpowie. Tłumaczy swoją odpowiedź przedstawiając jej to, co często wspominał von Balthasar na temat „maryjnego profilu” Kościoła. 

♦1998 - Wigilia Zesłania Ducha Świętego 1998 – miejsce w Kościele -Podczas przemówienia wygłoszonego na kongresie przygotowującym pierwsze wielkie spotkanie ruchów kościelnych i nowych wspólnot z papieżem na placu Świętego Piotra, Jan Paweł II potwierdza: „Aspekt instytucjonalny i charyzmatyczny są niejako współistotne dla tworzenia Kościoła i wnoszą wkład - choć na różne sposoby - w jego życie, w dzieło jego odnowy i uświęcenia Ludu Bożego. To z tego opatrznościowego ponownego odkrycia wymiaru charyzmatycznego Kościoła wywodzi się - już przed Soborem i po nim - kierunek rozwoju ruchów kościelnych i nowych wspólnot”. Chiara odczytuje w tych słowach przyznanie Ruchowi szczególnego miejsca w Kościele.
 
♦1962 – 2007 – Aprobaty kościelne. W 1962 następuje pierwsza aprobata papieska Ruchu ad experimentum ze strony papieża Jana XXIII, dla sekcji męskiej. W 1964 dla sekcji żeńskiej. W 1966, Paweł VI zatwierdza Statuty Rady Koordynującej mającej połączyć te dwie części Dzieła. W 1990 Dzieło Maryi zostaje zatwierdzone ze Statutami, zgodnie z dalszym rozwojem Ruchu. Podkreśla się, że chodzi o jedno Dzieło z wieloma gałęziami i że prezydentem będzie zawsze kobieta. 15 marca 2007 Papieska Rada ds. Świeckich aprobuje Statuty Ruchu uzupełnione o kolejne zmiany związane z dalszym rozwojem.
 
♦1985-2005 - Chiara jest nominowana na doradcę Papieskiej Rady ds. Świeckich (1985). Bierze udział w Synodach Biskupów: z okazji XX-lecia Soboru Watykańskiego II (1985), dotyczącym powołania i zadań świeckich (1987), dotyczących Europy (w 1990 i 1999). Reprezentowana jest na Zgromadzeniu Synodu Biskupów dotyczącym Eucharystii (2005) przez Brunę Tomasi, jedną ze swych pierwszych towarzyszek.
 
♦1997-2004 – Spotkania z konferencjami episkopatów różnych krajów. W Manili w styczniu 1997 Chiara przedstawia Ruch Focolari na Zgromadzeniu Ogólnym Konferencji Episkopatu Filipin. W dalszej kolejności będzie przemawiała na Konferencjach Episkopatu Tajwanu, Szwajcarii, Argentyny, Brazylii, Chorwacji, Polski, Czech, Słowacji, Austrii, Indii, Irlandii.
 
♦2003 – 60 rocznica narodzin Ruchu Focolari. W przesłaniu z życzeniami Jan Paweł II określa członków Ruchu „apostołami dialogu jako uprzywilejowanej drogi dochodzenia do jedności” i łączy się „we wspólnym dziękczynieniu Bogu za wielkie rzeczy dokonane przez Niego w ciągu tych 60 lat”.
  
♦1966 – W odpowiedzi na pragnienie wyrażone przez papieża Pawła VI podczas audiencji dla księży diecezjalnych należących do Ruchu, Chiara Lubich powołuje Ruch Parafialny. Już od początku lat 60-tych, duchowość jedności wcielana w życie przez księży, zakonników i świeckich we wspólnotach parafialnych, przyniosła im nową żywotność ewangeliczną.
 
♦1966-67 – Otwierają się pierwsze focolare w Azji - w Manili, w północnej Afryce - w Algierii, w Afryce środkowej - w Kamerunie, w Australii - w Melbourne.
 
♦1966-2004 – Pogłębia się ekumeniczna działalność Ruchu: liczne spotkania, które Chiara Lubich odbyła z głowami innych Kościołów, zachęcają do rozwoju duchowości focolare w łonie ich Kościołów. W Londynie w 1966 przyjmuje ją Arcybiskup Canterbury, dr. Michael Ramsey, Prymas Wspólnoty Anglikańskiej. Podobnie jego następcy: Coggan, Runcie, Carey, Williams. W 1967 w Istambule spotyka Ekumenicznego Patriarchę Konstantynopola, Atenagorasa I. W latach 67 -72 odbyła 8 wizyt, podczas których była na 24 audiencjach u Patriarchy. Kolejno spotykała również jego następców: Dymitriusza I i Bartłomieja I. Kościoły anglikańskie i prawosławne honorują ją licznymi odznaczeniami. W 1988 od Kościoła reformackiego otrzymuje "Pax Augustana", Nagrodę miasta Augsburga (Niemcy). Laudację głosi biskup luterański Johannes Hanselmann, ówczesny przewodniczący Światowej Federacji Luterańskiej. Od początków lat 60-tych nawiązuje przyjaźń z bratem Rogerem Schutzem, przełożonym Taizé.
 
♦1980 - Chiara zakłada Szkołę Maryjną w celu podstawowej formacji teologicznej członków Ruchu.
 
♦1967-1984 – Rodzi się Ruch Gen (generazione nuova- nowe pokolenie) – Na rok przed wybuchem w świecie kontestacji młodzieżowej, Chiara Lubich proponuje młodym, którzy od samego początku podzielali ideał jedności, by podarowali go swoim rówieśnikom, zaświadczając, że w Ewangelii znajduje się manifest najpotężniejszej rewolucji społecznej. Geny od 1984 roku będą animatorami Ruchu o szerokim zasięgu ‘Młodych dla zjednoczonego świata’. Również w gałęzi księży obecne są nowe pokolenia, gen’s.
 
♦1967 – Coraz bardziej widoczny jest kryzys rodziny. Chiara Lubich inauguruje Ruch Nowych Rodzin, powierzając im rodziny przeżywające kryzysy, osierocone dzieci, wdowy. Radykalnie przeżywana duchowość jedności ożywia miłość wśród różnych członków rodziny. Świadectwo zjednoczonych i otwartych rodzin jest zaczynem społeczeństwa zaangażowanego w wymiarze społecznym, zarówno religijnym jak i cywilnym. Wśród wielu inicjatyw jest także ponad 18.000 adopcji na odległość i adopcji międzynarodowych.
 
 ♦1970 – 1984 - Rodzi się trzecie pokolenie Focolari, gen 3.Już od samych początków również dzieci i młodzież (od 9 do 17 roku życia) przyjęły duchowość Ruchu. Od 1984 animują szeroki Ruch ‘Młodzi dla jedności’.

 ♦1972 – Również młodsze dzieci, gen 4 (od 4 do 8 lat), żyją radykalnie Ewangelią. Mentalność ewangeliczna gen 4 często porusza serca dorosłych. Poprzez scenki i różne inicjatywy, ale przede wszystkim poprzez własne świadectwo, potrafią przekazać ideał ewangeliczny swoim rówieśnikom i... dorosłym.
 
♦1977 – Rozpoczynają się doroczne międzynarodowe spotkania “biskupów przyjaciół Ruchu Focolari” zainicjowane przez Klausa Hemmerle, biskupa Akwizgranu (Niemcy), pod impulsem Chiary, by pogłębiać duchowość jedności i doświadczyć wśród biskupów “efektywnej i afektywnej” kolegialności. W ten sposób nabiera kształtu gałąź biskupów duchowo związana z Ruchem, która uzyska papieską aprobatę w 1998.
 
♦1982 - Również biskupi innych Kościołów chrześcijańskich rozpoczynają to doświadczenie. Także dla nich zaczynają się doroczne międzynarodowe spotkania. 
 

♦1977 – Rozpoczyna się międzyreligijny dialog Ruchu: w 1977 w Londynie zostaje przyznana Chiarze Lubich Nagroda Templetona za rozwój religii. W Guildhall, w Pałacu Lambeth, gdzie poproszono Chiarę o przedstawienie jej doświadczenia duchowego, bardzo żywe jest zainteresowanie ze strony obecnych tam przedstawicieli społeczności żydowskiej, muzułmańskiej, hinduskiej i siks. Chiara widzi w tym znak, aby otworzyć ten nowy rozdział dla Ruchu. 
 

♦1979 - 1981 - Pierwsze kontakty z buddystami: w 1979 Chiara Lubich spotyka się z Nikkyo Niwano z Japonii, przewodniczącym i założycielem dużego, świeckiego ruchu buddyjskiego - Rissho Kosei-kai, obejmującego sześć i pół miliona osób – jednym z inicjatorów Światowej Konferencji Religii dla Pokoju (WCRP). W 1981 zaprasza on Chiarę, aby opowiedziała o swoim doświadczeniu chrześcijańskim w świątyni buddyjskiej w Tokio wobec 12.000 członków Rissho Kosei-kai. Pogłębia się wzajemna znajomość i rozpoczyna współpraca, która rozwinie się również na polu humanitarnym i na rzecz pokoju. W 1981 w Tagaytay na Filipinach Chiara inauguruje “Szkołę dialogu z innymi religiami”.
 
♦1978 - Rozpoczyna się nowy etap dialogu z osobami bez przekonań religijnych. Chiara inauguruje Centrum dialogu z osobami bez przekonań religijnych. Od dawna był on prowadzony przez członków Ruchu, szczególnie z osobami o ideologii marksistowskiej. Dialog ten rozszerzy się na pięciu kontynentach również z osobami o innych przekonaniach niereligijnych.


Ku nowemu społeczeństwu o zasięgu planetarnym  

♦1980-2005 – Rozpoczynają się wielkie międzynarodowe spotkania powtarzające się w czasie, rozpowszechnione na pięciu kontynentach poprzez transmisje satelitarne, są to m. in. “Genfest” dla młodych, (pierwsze w latach 1973 i 1974 w Loppiano, a w 1975 w Rzymie), “Familyfest” dla rodzin, kongresy dla księży i zakonników (1982), dla “Nowej Ludzkości” (1983), “Superkongresy” dla dzieci, które pozwalają doświadczyć w wymiarze światowym istnienia jednego ludu oraz bogactwa różnych kultur. 

♦1989 – Podczas gdy w Europie upadają mury dzielące dwa bloki, zachodni i wschodni, Chiara Lubich zachęca, by pokonać logikę "zwycięzców i zwyciężonych", angażując się wspólne w zachowanie najbardziej autentycznych wartości ludzkich takich jak solidarność, sprawiedliwość społeczna i równość. Wartości te leżą u podstaw rozwijającego się w Ruchu dialogu z chrześcijanami i osobami bez określonego odniesienia religijnego. I właśnie w instytucji Europy wschodniej, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 1996 roku zostanie przyznany Chiarze Lubich, jako pierwsze oficjalne odznaczenie za wpływ Ruchu na społeczeństwo, doktorat honoris causa w dziedzinie nauk społecznych. 
 

♦1991 – 1999 – Na świecie pogłębia się przepaść pomiędzy bogatymi i biednymi. Rodzi się Ekonomia Komunii. Dramat ludności żyjącej w krańcowym ubóstwie uwidacznia się szczególnie podczas podróży Chiary Lubich do Brazylii, gdzie lansuje ona projekt Ekonomii Komunii, w który angażują się obecnie setki przedsiębiorstw. Różni ekonomiści widzą w nim prodromy nowej teorii i praktyki ekonomicznej. Wiele kongresów krajowych i międzynarodowych, prac magisterskich (około 200) oraz debat pogłębia tematykę tego nowatorskiego projektu ekonomicznego. W 1999 roku Chiara Lubich, podczas międzynarodowej konferencji organizowanej w Sztrasburgu przez Radę Europy w 50-tą rocznicę jej powstania, prezentuje kulturalną wizję Ekonomii Komunii jako propozycję na uleczenie nierówności ekonomicznych.

Już pod koniec lat 50-tych, wraz z pierwszą podróżą trzech najdawniejszych towarzyszy Chiary Lubich do Ameryki Łacińskiej i z rozprzestrzenianiem się Ruchu na całym kontynencie latynoamerykańskim, jak również później w Afryce i w Azji, mnożą się liczne dzieła stymulujące samorozwój i wyzwolenie społeczne tamtejszej ludności.
 
♦1996 – We Włoszech pogłębia się kryzys polityczny. Rodzi się Ruch Polityków dla Jedności. Chiara inauguruje go podczas spotkania w Neapolu 2 maja, w odpowiedzi na pytania grupy polityków włoskich. Ruch Polityków dla Jedności otwarty jest na osoby pochodzące z różnych opcji politycznych. Chodzi o rozwój zaangażowania politycznego, zapoczątkowanego w latach 50-tych przez Igino Giordaniego, posła do parlamentu włoskiego. Inspiruje się on braterstwem jako kategorią polityczną skierowaną na zachowanie autentycznych wartości w perspektywie dobra wspólnego. Inicjatywa rozwija się w różnych krajach, szczególnie w Europie i Ameryce Łacińskiej.
 
♦1996–2004 – Zaangażowanie Ruchu w „budowanie mostów pomiędzy osobami, pokoleniami, kategoriami społecznymi i narodami, w czasach gdy różnice etniczne i religijne często prowadzą do drastycznych konfliktów” – jak głosi uzasadnienie Nagrody za Wychowanie dla Pokoju, przyznanej Chiarze Lubich przez UNESCO w Paryżu w 1996 roku, jest również motywem innych odznaczeń, wśród nich Nagrody Praw Człowieka, przyznanej jej - wraz z innymi osobistościami - w 1998 przez Radę Europy w Sztrasburgu, jak również ponad 19 honorowych obywatelstw miast, np. Buenos Aires, Rzymu, Florencji, Mediolanu, Turynu, Genui i Palermo. 
 

♦1990- Głęboki kryzys kulturowy dotyka nie tylko Zachodu. Wtedy to rodzi się Szkoła Abbà. Z duchowości jedności wyłaniają się pierwsze refleksje, które przyczyniają się do otwarcia dróg ku odnowionej kulturze. Od początków Ruchu Chiara przeczuwała, że charyzmat jedności oświeci również inne dziedziny. To właśnie wyłania się ze Szkoły Abbà, interdyscyplinarnego centrum nauk, które Chiara Lubich inauguruje przy współudziale teologa, biskupa Akwizgranu Klausa Hemmerle wraz z profesorami, specjalistami w dziedzinach teologicznych i świeckich: od teologii, filozofii, psychologii i socjologii, po ekumenizm, nauki polityczne i ekonomię, prawo, matematykę, nauki przyrodnicze i komunikację społeczną.
 
♦1999 – W dialogu z różnymi kulturami – Nowy postęp na polu kulturalnym jest początkiem dialogu, opartego na wzajemności, ze światem kultury w różnych jej przejawach: z polityką, ekonomią, sztuką, mediami, pedagogiką, psychologią, socjologią, medycyną, prawem, architekturą, ochroną środowiska, sportem. Promowany jest on przez międzynarodowe sekretariaty i przez ośrodki powstające w różnych krajach. Dialog, który prowadzi się poprzez konferencje, seminaria, spotkania, forum i warsztaty. Chodzi o to, by ofiarować wkład kulturalny, ale również życiowy i oparty na mądrości, pochodzący z rozwoju kulturalnego wypracowanego w łonie Szkoły Abbà.
Za nowatorski wpływ duchowości jedności na różne środowiska kulturalne: nagrody honoris causa dla Chiary Lubich. Podczas laudacji pierwszego doktoratu honoris causa z dziedziny nauk społecznych na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Polsce (1996) mówi się o „przewrocie kopernikańskim w naukach społecznych”, za wprowadzenie w życie „paradygmatu jedności ukazującego nowe wymiary społeczne, ekonomiczne i psychologiczne, jakich społeczeństwo post-komunistyczne oczekuje w tej nowej, trudnej fazie przekształceń”. Nastąpi kolejne 15 doktoratów honoris causa przyznanych przez uczelnie świeckie i katolickie na 4 kontynentach: z teologii (Filipiny i Tajwan ‘97), z komunikacji społecznej (Tajlandia ‘97), z nauk humanistycznych (USA ‘97), z filozofii (Meksyk ‘97), interdyscyplinarny (Argentyna ‘98), z nauk religijnych (Brazylia ‘98), z ekonomii (Brazylia‘98, Włochy ‘99), z literatury i psychologii (Malta ‘99), z pedagogiki (USA 2000), z teologii (Słowacja 2003), ze sztuki (Wenezuela, 2003), z życia konsekrowanego (Włochy 2004), z teologii (Wielka Brytania 2008). Są to ważne wydarzenia, które przynoszą nowy rozwój Ruchu na polu kulturalnym.
W maju '97 roku, w siedzibie ONZ, w "Szklanym Pałacu" w Nowym Jorku, Chiara mówi o jedności narodów.
 
♦1997-2007 – Pojawiają się nowe wyzwania w społeczeństwie coraz bardziej wielokulturowowym i wieloreligijnym. W styczniu 1997 Chiara Lubich zostaje poproszona, jako pierwsza kobieta świecka i chrześcijanka o opowiedzenie swojego doświadczenia duchowego ośmiuset mnichom i mniszkom buddyjskim w Tajlandii; w maju 3 tysiącom muzułmanów afroamerykańskich w meczecie nowojorskiego Harlemu. W kwietniu 1998 roku spotyka się ze wspólnotą żydowską Argentyny. W roku 2001 i 2003 będzie w Indiach, na zaproszenie hinduskich środowisk akademickich Bombaju i ruchów gandyjskich z Tamil Nadu, które przyznają jej Nagrodę “Obrońca pokoju”.
 
♦2001 – W odpowiedzi na przerażającą konfrontację cywilizacji, po atakach terrorystycznych w USA 11 września, w styczniu 2002 w Asyżu zostanie zwołany przez Papieża Jana Pawła II Światowy Dzień Pokoju. Chiara zabierze głos jako przedstawiciel Kościoła katolickiego wraz z prof. Andreą Riccardim, założycielem Wspólnoty Świętego Idziego, w obecności liderów głównych religii światowych. Chiara promuje rozwój dialogu na poziomie kulturalnym, organizując sympozja z hinduistami (w 2002 i 2004 r.), z buddystami (2004 r.), z muzułmanami (2005 r.) i z żydami (2005 r.), które wyznaczają pogłębienie wzajemnej znajomości pod względem duchowym i doktrynalnym, a także zacieśniają więzy braterskie.
 
♦1997-2008 – Wzrasta w świecie ekumenicznym potrzeba duchowości. Odpowiedź - ekumeniczna duchowość jedności. Duchowość jedności Focolari, podzielana od ponad 40 lat nie tylko przez członków Kościoła katolickiego, ale także na różne sposoby przez chrześcijan z ponad350 Kościołów i wspólnot kościelnych, jest coraz bardziej uznawana, na różnych poziomach, jako duchowość ekumeniczna. W 1997 roku Chiara Lubich jest proszona o przedstawienie jej wobec 10.000 uczestników podczas otwarcia Drugiego Zgromadzenia Ekumenicznego w Grazu (Austria) zorganizowanego przez Radę Konferencji Episkopatów Europy (CCEE) i Radę Konferencji Kościołów Europejskich (KEK). Obecni są: Patriarcha Moskwy i Wszechrusi Aleksy II, prymas anglikański Dr. Carey i katolikos Kościoła armeńskiego Karekin I. W kolejnych latach Chiara zapraszana będzie, by przemawiać w miejscach symbolicznych dla świata ewangelicko-luterańskiego i reformowanego w Berlinie, Augsburgu, Zurychu i Genewie. Już w roku 1967 i 1982 Chiara Lubich była proszona o przedstawienie duchowości i celów Ruchu w Genewie, w Ekumenicznej Radzie Kościołów, gdzie powróci jeszcze w 2002 roku. W 2005 i w 2008 roku Sekretarz Generalny doktor Samuel Kobia, razem z innymi odpowiedzialnymi z Ekumenicznej Rady Kościołów odwiedza Chiarę i Ruch, w międzynarodowym Centrum w Rocca di Papa.
 
♦1995-2008 – Młodzież: rozpoczyna się inicjatywa Tygodnia dla Zjednoczonego Świata (1995), zaproponowana podczas Genfestu tegoż roku. Jest to propozycja skierowana do młodych, powtarzająca się co rok, by promować inicjatywy służące jedności na różnych poziomach. Dzieje się to poprzez akcje, debaty, imprezy i wieczory kulturalne mające na celu wpływ na opinię publiczną poszczególnych krajów.
 
♦2005 – Nastolatki: ma miejsce pierwsza edycja Run4unity: sportowej sztafety o zasięgu międzynarodowym, do której przyłączyło się 340 miast z 89 krajów z 5 kontynentów i uczestniczyło około 100.000 osób. We wszystkich strefach czasowych, dzieci i młodzież z różnych grup etnicznych, kultur i religii biegły razem, aby zbudować tęczę pokoju i braterstwa. Połączenie przez Internet pozwoliło śledzić przez 24 godziny etapy sztafety. W maju 2008 roku wydarzenie to powtarza się pod hasłem „Ożywmy nasze miasta”. Jego animatorami jest ponad 100.000 dzieci i młodzieży z 340 miast i 89 krajów.
 
♦1998–2006 – Odpowiedź na dechrystianizację: ruchy kościelne i nowe wspólnoty. W wigilię Zesłania Ducha Świętego ’98, na pierwszym wielkim, światowym spotkaniu ruchów kościelnych i nowych wspólnot na placu Świętego Piotra, Jan Paweł II określił ich miejsce w Kościele, rozpoznając w nich „znaczący wyraz aspektu charyzmatycznego Kościoła” określonego przez niego jako współistotny obok aspektu instytucjonalnego. Dostrzegł działającą w tych nowych organizacjach kościelnych odpowiedź Ducha na toczący się proces dechrystianizacji. Poprosił je o dojrzałe owoce komunii i zaangażowania. Zabierając głos, obok innych trzech założycieli, Chiara Lubich zapewniła Ojca Świętego o zaangażowaniu „z całych naszych sił ” w urzeczywistnienie tej komunii pomiędzy ruchami.
 
Rozpoczyna się droga ku braterstwu i komunii pomiędzy wieloma ruchami i wspólnotami na świecie. Komunia ta rozszerzy się, począwszy od 1999 roku, również na ruchy ewangelicko-luterańskie, i od 2004 roku na ruchy i stowarzyszenia anglikańskie i prawosławne jak i z wielu innych Kościołów i wspólnot chrześcijańskich.
 
♦2004–2007 – W roku, w którym otwiera się dla Europy nowy rozdział, wkład ruchów chrześcijańskich. Rok 2004 wyznacza początek unifikacji pomiędzy wschodem i zachodem Europy wraz z wejściem do Unii Europejskiej pierwszych krajów z Europy Środkowo-Wschodniej. Dokładnie w tym samym czasie Chiara jest pośród propagatorów pierwszego zgromadzenia „Razem dla Europy”, które odbywa się 8 maja w Pałacu Sportu w Stuttgarcie (Niemcy), łącząc poprzez satelity 140 spotkań odbywających równocześnie w innych miastach europejskich. Celem jest nadać duszę procesowi zjednoczenia kontynentu. Zaangażowanych jest ponad 150 ruchów i nowych wspólnot katolickich, ewangelicko- luterańskich, reformowanych, prawosławnych i anglikańskich. Kolejne spotkanie ma miejsce również w Stuttgarcie w maju 2007 roku, w składzie poszerzonym do liczby 250 zaangażowanych ruchów i wspólnot chrześcijańskich.
 
♦2005 – 2007 – Podczas żywej debaty dotyczącej wartości życia i rodziny: Familyfest 2005. To wielkie międzynarodowe wydarzenie miało miejsce w Rzymie i równocześnie w 200 innych miastach świata. Główną postacią jest rodzina, która poprzez liczne świadectwa z 5 kontynentów przekazała - również poprzez satelity i Internet - obraz rodziny odnowionej w swoim wnętrzu i otwartej na społeczeństwo. 

♦2007 – Ruch Nowych Rodzin kończy 40 lat. Papież Benedykt XVI przyjmuje na audiencji, w sobotę 3 listopada, 400 przedstawicieli Ruchu: „W obliczu tak licznych wyzwań społecznych, kulturalnych i religijnych, którym współczesne społeczeństwo musi stawić czoła w każdym zakątku świata, wasze dzieło, naprawdę opatrznościowe, stanowi znak nadziei i zachęty dla rodzin chrześcijańskich do bycia uprzywilejowanym „miejscem”, w którym głosi się każdego dnia, nawet pośród trudności, piękno stawiania w centrum Jezusa Chrystusa i podążania wiernie za Jego Ewangelią”. Ojciec Święty życzy, aby “również dzięki waszemu zaangażowaniu można było znaleźć strategie pastoralne, wychodzące naprzeciw rosnącym potrzebom współczesnej rodziny oraz licznym wyzwaniom, jakim musi sprostać, aby nie zatracić swojego specyficznego zadania w Kościele i w społeczeństwie”. 

♦2006 – W 50-tą rocznicę dramatycznej “rewolucji węgierskiej”, zryw ku odnowie różnych środowisk społecznych. „Wiele wyzwań, jedna propozycja: braterstwo”, to tytuł międzynarodowego spotkania odbywającego się w Pałacu Sportu w Budapeszcie, z 11 000 uczestników z 92 krajów z 5 kontynentów, a zorganizowanego z okazji 50-lecia „wolontariuszy Boga” powołanych do życia przez Chiarę Lubich w 1956 roku, w odpowiedzi na wołanie o braterstwo i wolność przez rewolucję węgierską. W swoim przesłaniu Chiara Lubich, patrząc na zachodzącą głęboką przemianę świata, mówi o „wspólnotowej nocy kulturalnej” i o poszukiwaniu wielkich idei, ideału, który otworzy drogę ku odpowiedzi na pytania naszych czasów. Rozwiązanie wskazuje w charyzmatach, które Duch Święty zsyła w naszych czasach oraz w doświadczeniu odnowy charyzmatu jedności. Wydarzenie to - poprzez liczne wystąpienia i świadectwa osób z 5 kontynentów - ukazuje nowatorski wpływ braterstwa na różne środowiska świata ekonomii, prawa, sztuki, edukacji i mediów. Dla wolontariuszy, zrodzonych 50 lat wcześniej właśnie po rewolucji węgierskiej, oznacza to powrót do korzeni ich historii oraz pobudzenie ich zaangażowania na rzecz odnowy społeczeństwa.
 
♦2006 – Rozwija się projekt Ekonomii Komunii – Inauguracja parku przemysłowego Ekonomii Komunii w miejscowości Burchio, pod Florencją, w pobliżu miasteczka Loppiano. Początkowo gości 20 włoskich przedsiębiorstw produkcyjnych z różnych sektorów. Jest punktem zbieżnym, miejscem wymiany idei i pomysłów, świadczącym usługi dla ponad 200 przedsiębiorstw włoskich należących do projektu Ekonomii Komunii. Do tej pory istnieje na świecie 7 takich parków przemysłowych, w różnych fazach rozwoju, zlokalizowanych w pobliżu miasteczek Ruchu Focolari. Chiara, 15 lat po wylansowaniu w Brazylii Ekonomii Komunii, w jednym z przesłań nadaje parkowi motto: “Bóg działa zawsze” i życzy, aby stał się on „konkretną odpowiedzią na obecne problemy ekonomiczne”. 

♦2008 – Powstaje Instytut Uniwersytecki Sophia, w miasteczku Loppiano (Florencja). W ostatnim roku Chiara Lubich daje zdecydowany impuls do ostatecznego zatwierdzenia tego projektu, o którym „marzyła” od początku. Rozwinie się on ze Szkoły Abbà. Został prawnie powołany papieskim dekretem z dnia 7 grudnia 2007 roku i zaczyna działalność jesienią 2008 roku. Dekret podpisał kard. Zenon Grocholewski, prefekt Kongregacji Wychowania Katolickiego, który w towarzyszącym dekretowi liście do Chiary podkreśla nowość Instytutu, “który wytryskuje z korzeni duchowości jedności oraz bogatego doświadczenia Ruchu” i rozszerza swoje życzenia dla “tego ważnego projektu, zakorzenionego w tradycji akademickiej, ale jednocześnie odważnego i perspektywicznego”. Od samego początku Ruchu Chiara przeczuwała, że charyzmat jedności oświeci również różne dyscypliny nauki. Poprzez kursy z teologii, filozofii, nauk dot. współżycia społecznego i rozumowania naukowo-logicznego, nowe laboratorium akademickie zajmujące się formacją, nauką i badaniami o silnym wymiarze relacyjnym w świetle Ewangelii, oferuje studentom po dwóch latach nauki tytuł master z «Podstaw i perspektyw kultury jedności». Celem instytutu jest formacja liderów oraz wykładowców przygotowanych do podjęcia złożonych wyzwań dzisiejszego świata, z bagażem umiejętności intelektualnych i kompetencji interdyscyplinarnych, interkulturalnych i relacyjnych. Sekretarz Stanu, kardynał Tarcisio Bertone, przy okazji spotkania w Castelgandolfo (15.1.2008) określił nowy Instytut „darem dla Kościoła i społeczeństwa naszych czasów”. Podkreślił jego „cele komunii”, w szczególnościwyraźnie interdyscyplinarny charakter, oddziaływanie na “formację liderów” oraz perspektywy wpływu na różne dziedziny: „polityczną, ekonomiczną, naukową i filozoficzną”. 

♦10 marca 2008 stan zdrowia Chiary pogarsza się. Zostaje ponownie przyjęta do Polikliniki Gemelli z powodu trudności z oddychaniem. Papież Benedykt XVI przesyła jej osobisty list. Odwiedza ją patriarcha ekumeniczny Konstantynopola Bartłomiej I (przebywający w Rzymie z okazji swego spotkania z papieżem w Watykanie). 13 marca prosi, by móc powrócić do swojego domu w Rocca di Papa, gdzie gaśnie łagodnie dzień później, w wieku 88 lat.
 
W jej pogrzebie, 18 marca, uczestniczyło tysiące osób. W bazylice Świętego Pawła za murami w Rzymie liczne osobistości świata polityki i przedstawiciele różnych religii. Papież Benedykt XVI wystosował z tej okazji przesłanie, w którym zapewnia, że Chiara była kobietą „w pełnej harmonii z nauczaniem papieży”, często nawet wyprzedzając je swą intuicją. W swojej homilii kardynał Tarcisio Bertone wskazał ją jakojedną ze „świecących gwiazd” XX wieku, obok takich osobistości jak Matka Teresa z Kalkuty.